Van Kats naar Montana

Jose Munter is een dappere vrouw uit Kats die behoorlijk wat tegenslag had in haar leven en naar Amerika vertrok. Als toerist dacht ze, maar ze bleef er uiteindelijk wonen. Ook daar heeft ze de nodige uitdagingen gehad, maar inmiddels heeft ze haar bestemming gevonden, zoals ze zelf schrijft.
Jose en ik hebben, na mijn oproep in de PZC, enkele keren per mail met elkaar contact gehad en daar is dit verhaal uit voortgekomen. Ik had graag naar haar toe willen reizen om het verhaal op te kunnen tekenen, maar Montana is te ver uit de route. Wat ze me heeft geschreven vond ik zo ontroerend dat ik het verhaal helemaal laat zoals zij het heeft verteld. Het komt vanuit haar hart en ik hoop dat iedereen dit verhaal met respect leest.

“Op 19 januari 1999 veranderde mijn leven voorgoed. Om 10 minuten voor 4 kreeg ik bezoek van een vriendin. Ik wist meteen dat er iets enorm verkeerd was. Marcel had een ongeluk gehad zei ze. Om tijd te sparen voor het onvermijdelijke antwoord, vroeg ik maar in welk ziekenhuis hij lag. Dood! Onheroepelijk! Over! Gewoon niet te bevatten….

Drie jaar daarvoor waren we vanuit Middelburg naar Namibië, in Zuidelijk Afrika verhuisd. Nelson Mandela was vrij en alles was aan het veranderen. Voor Marcel en mij een droom om daar deel van te zijn. Ik had op de Havo al werkstukken vol over Zuid-Afrika geschreven en was lid van ‘Boycot Zuid-Afrika’, was kortom erg begaan met de apartheidssituatie. Voor Marcel lag het anders; hij was werkzaam bij de Schelde en was langzamerhand behoorlijk afgebrand. Hij wilde graag wat anders en eigenlijk wel weg uit Nederland.

Het besluit was snel genomen. In december een interview in Londen, huis te koop gezet en in februari op het vliegtuig naar Windhoek. Drie fantastische jaren hebben we gehad, veel gezien, plakboeken vol met foto’s en ik kan avonden vullen met verhalen.

In juli 1998 moesten we onverwacht terug naar Nederland omdat m’n vader was overleden. In het vliegtuig hebben Marcel en ik zitten praten over de dood en wat we van elkaar verwachten mocht dat onverhoopt gebeuren. Hij gaf me heel gedetailleerde instructies; crematie in Namibië, muziek van de Doors (niet mijn ‘cup of tea’ maar goed!) en as verstooien in zee. Marcel was een zeeman in hart en nieren, dus dat was geen verrassing. Waar ik wel verbaasd over was was dat hij in Namibië gecremeerd wilde worden. Hij had twee volwassen zonen uit een vorig huwelijk en ik had gedacht dat hij naar Nederland getransporteerd zou willen worden. Ik in elk geval wel! Ik wil begraven worden in Kats, een kleine intieme begraafplaats vlak bij de rest van m’n familie.

En toen was ik zomaar opeens bezig om zijn crematie te regelen. Na de crematie had ik een groot feest geregeld onder de bomen, in de zon, uitzicht op de bergen. De beste wijn, eten van het beste restaurant in Windhoek.

Marcels zonen waren er ook. Een drama is het geworden. Zij waren het niet eens met de keuze om Marcel te cremeren in Namibië, binnen een dag was de hele situatie geëscaleerd. Dat is nooit meer goed gekomen. Onnodig om te zeggen dat ik daar veel last van heb gehad.

Ben tot maart in Namibië gebleven, tot ik een telefoontje kreeg van m’n moeder dat ze kanker had.

Terug naar Kats, zonder vaste woon- of verblijfplaats heb ik met m’n dochter zowat drie maanden uit koffers geleefd. Ondertussen zorgend voor m’n moeder, die uiteindelijk te horen kreeg dat er niks meer aan te doen was.

Ontredderd, geen richting meer, geen schuilplaats, hopeloos. Aan Marcel schreef ik in die tijd het volgende:

“Geef me een teken van heil,

In mijn wereld die zo verwarrend is.

Geef me een teken van troost

Nu ik geen schuilplaats meer heb.”

In mei 2000, besloten mijn zus en ik om een reis te maken, even weg van de snelweg. We vonden in die tijd dat er nog drie opties waren:

– PZZ in Goes

– Het Klooster

– Amerika

Het werd de laatste, we huurden een camper en trokken voor 6 weken door de States. Het was een verwerkingstocht. Soms zaten we zo te kletsen dat we afslagen misten dus gingen we ergens anders heen dan we hadden gepland.

Zo kwamen we op een dag uit in Miles City, Montana. Het was rodeo dat weekend en een groot feest, dus bleven we.

Dat weekend ontmoette ik Tom. Tom was de scheriff en behoorlijk indrukwekkend in z’n pak. Tom vond mij ook indrukwekkend en heeft dat weekend niet veel gewerkt!

Toen we na 6 weken terugkwamen had Tom me 200 e-mails gestuurd en een ticket naar Nederland geboekt. Ik was gecharmeerd, een ridder op een wit paard!

Om een lang verhaal kort te houden; ik vertrok met m’n dochter in touw naar de VS in december 2001 en trouwde met Tom in mei datzelfde jaar. Tom bleek geen aardige man te zijn, had een wapenarsenaal in huis waar een derde wereld land jaloers op zou zijn en dronk nogal! Veel ellende mee gemaakt met Tommy; wanneer hij dronken was werd hij nogal geweldadig en meestal was ik daarvan het slachtoffer. Op een dag besloot hij dat hij de dingen wat grover aan moest gaan pakken omdat m’n spirit maar niet wilde breken; hij zette me een pistool op m’n hoofd. Dat was het moment dat ik wist dat ik weg moest. Ben in de auto gestapt, heb m’n dochter en het hoognodige ingepakt en ben weggereden, zonder om te kijken.

De paradox is dat Toms familie me liefdevol opnam. Onderling in de familie was al uitgemaakt wie me op zou nemen als het deze keer weer mis ging. Zo kwam ik in Kalispell, Montana terecht bij aunt Rita and uncle Don. Eindelijk even rust. In diezelfde tijd werd er een bod op m’n huis in Wolphaartsdijk gedaan. Dankzij de doortastendheid en goede zorg van Dian Clarijs was ik in staat om in Kalispell een huis te kopen.

Na drie jaar ronddolen en geen tijd nemend om ook maar wat aan rouwverwerking te doen, was ik opeens aan de andere kant van de wereld, zonder fundering met een ongelooflijke bos pijn. Heb het m’n doel gemaakt om m’n dochter door highschool te loodsen, rust voor haar was het waard om overdag door een doolhof van verwarring, cultuurverschil en heimwee te kruipen. ‘s Avonds viel ik dan doodmoe in slaap om de volgende dag weer hetzelfde te doen. Zeven jaar lang heb ik dat gedaan, nog altijd geen rouwverwerking, want daar was geen tijd voor!

Afgelopen zomer kwam de klapper. Mijn dochter zou op kamers gaan wonen in september. Na lang wikken en wegen werd het Bozeman Montana, ze wil de geneeskunde in. Zij had er ongelooflijk veel zin in. Probeerde me voor te bereiden en zegde in juni m’n baan op. Samen zijn we naar Nederland geweest, we hebben zelfs de Thalys naar Parijs genomen. Toen we terugkwamen was het nog niet zo erg, ze begon met pakken en in september heb ik haar afgeleverd in de dorms op de University of Montana.

In oktober kwam m’n zus, de schat, uit Den Haag, dat was goed voor de overgang naar het alleen zijn.

In november begon het pas goed, de confrontatie kwam niet als een verrassing, ik was er min of meer op voorbereid en had het aan zien komen.

Ik heb de afgelopen maanden ongeveer duizend toekomst plannen geëvalueerd, geanalyseerd en getoetst op hun haalbaarheid. Geen van allen werkt, ik blijf gewoon hier. Mijn eindconclusie is dat ik niet meer wil vechten om m’n levensweg te veranderen. Ik werk nu van binnen uit, ik laat het positieve in m’n hart de doorbraak maken naar buiten, mijn positieve emoties zijn krachtig genoeg dat angst, onzekerheid en heimwee, overwonnen kunnen worden.

Eindelijk kom ik toe aan mijn levensdoel: ik wil wanneer ik in een rusthuis zit verhalen te vertellen hebben. Ik wil dat ik kan zeggen dat ik alles heb gedaan in m’n leven wat ik wilde doen, m’n leven geleefd heb en dat ik nooit hoef te zeggen: had ik maar…”

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder De Eerste Generatie

2 Reacties op “Van Kats naar Montana

  1. Wilma Blom

    Met ontroering dit verhaal gelezen. Wat een spirit en kracht! En wat een prachtig levensdoel! Helemaal mee eens.
    Ik wens u een prachtig leven toe!

  2. Jan de Jonge

    Heel dapper. Na zoveel tegenslag toch weer opkrabbelen en dat levensdoel stellen, chapeau! Deze oud Kassenaar wenst je een tevreden en gelukkig leven toe. Zag de documentaire op omroep Zeeland van Zeeuwen in de West.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s