Voorouderlijk onderzoek om een stuk in jezelf te helen

Voorouderlijk onderzoek wordt pas interessant op het moment dat je er een verhaal van maakt”, zei Kurt Van Koevering, hoofdredacteur van het weekblad The Zeeland Record in het plaatsje Zeeland (Michigan) zaterdagmorgen tegen me. Ik kan het alleen maar roerend met hem eens zijn. Stambomen op zich zijn saai, de mensen achter de namen niet.


Sterker, vinden Jeri Becker en Carol Culhane uit Albion (New York), die ik vorige week interviewde, nog belangrijker is wat je met het verhaal doet, nadát je hebt uitgevonden welke al dan niet beroemde of interessante personen je voorouders zijn geweest. Beide vrouwen hebben voorouders in Zeeland en zijn in hun vrije tijd intensief bezig met onderzoek naar de geschiedenis van hun eigen familie.

Het opdiepen van oude familieverhalen kan emotioneel zijn, zoals ze beiden hebben ervaren.  “Het is in feite een zoektocht naar wie je zelf bent”, vertelt Carol, wier overgrootouders Jozias Kusse en Anna Francina Elias uit Nieuwvliet in september 1881 naar de Verenigde Staten emigreerden. “Geen woord over het waarom. Ze kwamen hier naartoe omdat ze honger hadden. Dat is het enige wat wij erover te weten kwamen. Er werd nooit over emoties gesproken. Wij als tweede, derde of vierde generatie nemen die erfenis nog altijd mee. Ik merk dat aan het contact met Jeri, die voelt alsof ze familie is. Wij, met onze Zeeuwse voorouders, delen iets wat er niet is met mensen met voorouders uit Ierland of Polen. Het is aan ons om dat stuk in ons te helen.”

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uit de PZC

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s