Het is óf blijven, óf zo nu en dan ‘aan het infuus’

“Amerika, doet je goed, hè?”, constateerde een goede vriend laatst tijdens het chatten. “Hoezo?”, vroeg ik. “Nou, je klinkt zo enthousiast”, was zijn antwoord. “Ik ben omringd met alleen maar ‘positivo’s”, schreef ik als verklaring terug. En dat is zo. Amerikanen zijn rasoptimisten, ze zijn openhartig en oprecht geïnteresseerd in anderen. Een echte verademing.

Maar misschien is dat alleen zo omdat ik bezig ben aan een niet-alledaags project, dacht ik nog, heel achterdochtig. Totdat ik me het gesprek van ruim anderhalve week terug met oud-stagiair van de PZC Koen van Bommel herinnerde. Hij studeert  een paar maanden in Toledo (Ohio) en zag er goed uit. “Had ik dit maar eerder had geweten”, verzuchtte hij van achter een biertje in het universiteitscafé. “Mensen zijn hier zo aardig. Misschien niet altijd oprecht, maar beter nepvrolijk dan gemeend chagrijnig. Het heeft invloed op mijn eigen kunnen.”

“Het voordeel van een verblijf in het buitenland, is dat je los komt van vastgeroeste patronen en kunt reflecteren over Nederland. Ik ben misschien geen haar beter als ik in Nederland ben, maar het is een mentaliteitsverschil. We denken dat we tolerant zijn, maar eigenlijk zijn we onverschillig tegen over elkaar geworden. Hier word je gewaardeerd, zolang als ze maar zien dat je hard werkt. Als ik terug ben, wil ik die vriendelijkheid meenemen. En de Amerikaanse vlag komt op de gevel van mijn huis te hangen.”

Koen werkt aan een plan om hier langer te kunnen blijven. Ik ook. Het is óf dit, óf ik moet zo nu en dan terug, ‘even aan het infuus’.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Column, Uit de PZC

Een Reactie op “Het is óf blijven, óf zo nu en dan ‘aan het infuus’

  1. Lilian, wat herkenbaar. Die student heeft helemaal gelijk: beter nepvrolijk dan gemeend chagrijnig.

    Amerikanen zijn niet zo nepperig als Nederlanders vaak denken. Ik denk dat als ik nu terug zou gaan naar de Lower East Side (waar ik eind vorig jaar twee maanden woonde), zou iedereen mij direct herkennen, in de kroeg, in de koffiezaak, in de deli. Ze zullen me zelfs bezorgd vragen waar ik al die tijd ben geweest. Mijn buren in het appartement zou me hartelijk de hand schudden.

    Niet helemaal vergelijkbaar, maar toch: hoe anders is het op Schiphol na terugkomst uit Amerika. Let op Lilian, waarschijnlijk word je direct en als vanzelf chagrijnig, ondanks goede voornemens.

    Een kop koffie bestellen? Vergeet het maar. Je wordt simpelweg niet geholpen, of pas na een kwartier. Óf er dringen vier mensen voor (“Oh, ik had u niet gezien…”).

    En dan neem je trein, maar ja, vertraging bij de NS. Uiteraard laten de wachtenden de mensen niet eerst anderen uitstappen voor ze zelf instappen. In de trein zit er uiteraard weer iemand in zijn mobieltje te blèren over zijn relatieproblemen.

    In diezelfde trein moet je het ook ineens doen met de Metro of de Volkskrant, in plaats van de New York Times… En beide kranten openen met wéér een publiciteitsstunt van Wilders. Enzovoort, enzovoort.

    Geniet er nog van zolang het kan, Lilian.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s