Na droomstage in New York de oversteek gewaagd

Jeannet en haar zoontje Micah in Boston

Jeannet en haar zoontje Micah in Boston

De mail die Jeannet Leendertse me enkele weken geleden toestuurde was zo leesbaar, dat -ie met nog een beetje over-en-weer gemail wat mij betreft zo op deze blog past. Hier en daar heb ik een puntje of een komma verplaatst, maar verder heb ik er niet veel aan hoeven veranderen.  Net als onder andere Bernie Westerveld (‘The Amazing Dutchman’) en Jacobina Oele (schilderijen van Zeeuwse klederdracht op Miami Beach) en Janny Hendrikse (groothandel in groente en fruit voor groot New York), is zij een Zeeuw die niet in Amerika is geboren, dus valt ze onder de Eerste Generatie:

Vanmorgen ontving ik een door het handschrift van mijn vader onmiddellijk herkenbare envelop. Erin het zorgvuldig uitgeknipte artikel ‘Zeeuwen gezocht in Amerika’. Even later zegt mijn vader, door de telefoon: “Ik zou toch zo trots zijn als je in de PZC stond.” Ik zie hem in gedachten op het kleine bankje zitten bij de telefoon, in het rijtjeshuis in de Langeviele in Kruiningen.

Ik beloof een mail te sturen.

***

In de zomer van ’87 was ik op zoek naar een stage als grafisch vormgeefster. Ik was, als 26-jarige een ‘oudere studente’ aan de Academie St. Joost in Breda. Enkele Academie studenten vóór mij liepen al in New York stage. Engels was mijn favoriete vak op het CLVZ in Goes; de nicht van mijn partner woonde in Manhattan en bood onderdak. Het was geen moeilijke beslissing.

New York was voor mij liefde op het eerste gezicht. De mensen, de energie, en vooral: de stad bij nacht. Ook: de totale anonimiteit, het kunnen zijn wie je maar wil. Tot ieders consternatie en begrijpelijke woede van mijn Nederlandse vriend stort ik me meteen en volledig in een nieuwe relatie. Dit was niet uit te leggen.

Na een droomstage van zes maanden in SoHo, terug naar Nederland, om het schooljaar af te maken. Mijn nieuwe liefde stuurt me elke dag (!) een brief. Zijn telefoon wordt verschillende keren afgesloten: de rekening veel te hoog. Als DHL courier vlieg ik verschillende keren voor een week of twee naar New York. De volgende zomer woon en werk ik opnieuw in ‘The Big Apple’, en ondernemen we een avontuurlijke reis naar Mexico. Op 31 maart, 1989 trouw ik David, die nu ondertussen werkt voor The Boston Beer Company, in een ceremonie voor twee, op City Hall.

Ik doe eindexamen. David, en zijn collega Dean komen naar Nederland om het te vieren. Mijn allerbeste vriendin Elles valt vervolgens volledig voor Dean, en zal een jaar later in Boston met hem trouwen.

In Augustus brengen mijn ouders me naar Brussel. Ik vertrek ‘voorgoed’ naar de V.S. Dit is moeilijk voor ze. Ik begrijp pas nu ik zelf kinderen heb, hoe moeilijk.

De welvarende ‘eighties’ zijn over. Werk is schaars. Ik heb geluk, en vind een ontwerp-positie bij The MIT Press   in Cambridge. We wonen in kleine appartementjes. We sparen en sparen, en als ik 5 jaar later zwanger wordt van Eamon, kunnen we ons nèt een huis veroorloven in Medfield, een dorp met ‘goede scholen’, een klein uur buiten Boston. Het is een ‘fixer-upper’. De renovatie van het in 1888 gebouwde Victoriaanse huis is eigenlijk nog steeds aan de gang. In 1996 besluit ik als freelancer te gaan werken, en start ik Jeannet Leendertse Graphic Design. In de jaren die volgen ontwerp ik een groot aantal boeken en omslagen voor verschillende uitgevers aan de Oostkust. In 1999 wordt onze tweede zoon Micah geboren, en in 2008 wordt David, die als assistent brouwer begon, Vice President bij Boston Beer.

We hebben nu zelfs een tweede huis, in het prachtige Blue Hill, Maine. In zekere zin leven we ‘The American Dream’, al ben ik me er terdege van bewust dat geluk hierin een enorme rol heeft gespeeld.

Tijdens de Clinton-jaren was ik trots op dit land. De laatste acht jaar schaamde ik me er vooral voor. Ook al kon ik Amerikaan worden en tegelijkertijd mijn Nederlandse nationaliteit behouden, ik kon de stap niet zetten. Ik begin er nu weer over na te denken. De verkiezing van Barack Obama brengt hoop dat dit inderdaad opnieuw een land kan worden van onbeperkte mogelijkheden.

***

Mijn verhaal is één van vele, maar als ik iets aan mijn vader beloof, dan doe ik het ook…

 

Jeannets 'mannen' tijdens de constructie van het huis in Blue Hill

Jeannets 'mannen' tijdens de constructie van het huis in Blue Hill

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Eerste Generatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s